Zażalenie na postanowienie o tymczasowym aresztowaniu

ul. Kwiatowa 12, 01-001 Warszawa, 2023-10-27

Jan Kowalski

Kancelaria Adwokacka "Lex"

ul. Polna 34/2, 02-002 Warszawa

obrońca Anna Nowak

podejrzanego z art. 282 k.k.

II K 123/23

Sąd Okręgowy

w Warszawie

II Wydział Karny

Zażalenie

od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 2023-10-20 r. o zastosowaniu

tymczasowego aresztowania w sprawie Jan Kowalski, oskarżonego z art. 282

k.k.

1. Na podstawie art. 426 § 2 k.p.k. zaskarżam powyższe postanowienie w całości.

2. Na podstawie art. 427 § 1 i art. 438 pkt 2 k.p.k. postanowieniu zarzucam:

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jego treść, a to art. 258 §

1 pkt 2 k.p.k., poprzez bezzasadne przyjęcie, że istnieje uzasadniona obawa, iż oskarżony

może w bezprawny sposób utrudniać postępowanie, gdy z okoliczności sprawy nie

wynika, aby istniało realne zagrożenie takiego zachowania oskarżonego,

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jego treść, a to art. 258 §

2 k.p.k., poprzez bezzasadne przyjęcie, że grozi mu wymierzenie surowej kary w

rozumieniu art. 258 § 2 k.p.k., podczas gdy to nie ustawowe zagrożenie, lecz realia

konkretnej sprawy mogą dopiero uzasadniać istnienie wskazanej przesłanki.

3. Na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. wnoszę o zmianę zaskarżonego postanowienia i

uchylenie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, ewentualnie o

zmianę postanowienia i zastosowanie w miejsce tymczasowego aresztowania innego środka

zapobiegawczego o charakterze nieizolacyjnym, w szczególności w postaci dozoru Policji.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 2023-10-15 r. Sąd Rejonowy w Warszawie nie zastosował wobec

podejrzanego Jan Kowalski środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego

aresztowania na okres 3 miesięcy.

Na niniejsze postanowienie zażalenie wniósł prokurator, a Sąd Okręgowy w Warszawie, w

związku z rozpoznawanym zażaleniem, w dniu 2023-10-20 r. zastosował wobec

podejrzanego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 2 miesięcy

od zatrzymania, wskazując jako podstawę szczególną art. 258 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2

k.p.k., tj. uzasadnioną obawę matactwa lub innego bezprawnego wpływania na bieg

postępowania oraz groźbę wymierzenia surowej kary w rozumieniu art. 258 § 2 k.p.k.

Z postanowieniem Sądu Okręgowego nie sposób się zgodzić.

W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyjęcie, że podejrzany

może podejmować jakiekolwiek działania destabilizujące trwające postępowanie

przygotowawcze czy przyszłe postępowanie sądowe, w tym poprzez nakłanianie świadków

do składania fałszywych zeznań czy innego bezprawnego wpływania na bieg sprawy. Należy

wskazać, że wprawdzie podejrzany nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i

odmówił składania wyjaśnień, co jest jego ustawowym prawem, jednak nie wynika stąd

jeszcze, że podejmował czy zamierza podejmować działania bezprawne, rzutujące na

prawidłowy tok postępowania. W art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. mowa jest o "uzasadnionej

obawie", która powinna zostać wykazana, uprawdopodobniona, a tymczasem Sąd przyjął jej

istnienie, lecz w istocie nie wskazał na źródła takich ustaleń. Podstawą taką w szczególności

nie może być okoliczność, że postępowanie przygotowawcze jest w toku i nie zostali

przesłuchani jeszcze wszyscy świadkowie.

Zgodnie z poglądami judykatury i orzecznictwa samo ustawowe zagrożenie nie jest

wystarczającą podstawą do stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego, lecz należy

uwzględniać, czy w realiach konkretnej sprawy oskarżonemu grozi wymierzenie surowej,

bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Obawa, a zarazem prognoza orzeczenia wobec

każdego z podejrzanych surowej kary nie jest rezultatem jedynie ustawowego, a więc

hipotetycznego, zagrożenia karami pozbawienia wolności za przestępstwa, których sprawstwo

podejrzanym zarzucono, ale efektem oceny okoliczności ich dokonania (por. wyrok II K 456/22). W przedmiotowej sprawie

oskarżony był wprawdzie uprzednio karany, lecz za przestępstwo przeciwko wiarygodności

dokumentów na karę grzywny, ponadto zgodnie z postanowieniem o przedstawieniu zarzutów

groził zamachem na zdrowie, lecz nie stosował przemocy, co wpływałoby na wyższy stopień

społecznej szkodliwości czynu i potencjalnie uzasadniałoby przyjęcie prawdopodobieństwa

wymierzenia surowszej kary. Także wartość szkody nie jest znaczna, a mienie będące

przedmiotem przestępstwa zostało w części odzyskane i zwrócone pokrzywdzonym. W

świetle powyższego należy dojść do przekonania, wbrew ustaleniom sądu meriti, że

oskarżonemu nie grozi realnie wymierzenie kary pozbawienia wolności w rozmiarze co

najmniej 3 lat, dlatego brak jest podstaw do stosowania jakiegokolwiek środka

zapobiegawczego, a zwłaszcza o charakterze izolacyjnym. W przeciwnym razie tymczasowe

aresztowanie mogłoby stać się antycypacją przyszłej kary.

Jeżeli sąd odwoławczy nie podzieli argumentów wywiedzionych w zażaleniu, wnoszę o

zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie tymczasowego aresztowania i

zastosowanie dozoru Policji poprzez stawiennictwo we właściwym komisariacie z

częstotliwością uznaną przez sąd za odpowiednią, co również w pełni zabezpieczy

prawidłowy tok procesu, albowiem podejrzany w żaden sposób nie zamierza go utrudniać.

Z uwagi na powyższe zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Anna Nowak